Ik ging gekleed in denkbeelden en regels.
Wat mij geleerd was, droeg ik als een schild.
Iets wilde mij raken. Het kon niet, het mocht niet, het paste niet, dacht ik.

Mijn kleed was mijn beschutting. Ik waande mij veilig.
Ik ging gebaande wegen, verzekerd van de goedkeuring van mensen.
Mijn schaamte was met een schort bedekt, mijn huid met vele lagen.
Iets wilde mij raken. Het kon niet, het mocht niet, het paste niet, dacht ik.

Vanaf die dag leek een onblusbaar vuur te woeden
in de diepte van mijn hart.
Mijn kleren prikten, zij schuurden, zij pasten mij niet meer.
Zo ging ik lange tijd. Mijn gang werd trager,
mijn stap verloor aan zekerheid.
Ik zeulde mijn kleed als een last met mij mee.
Vroeger wist ik alles, kwamen mensen bij mij om raad.
Nu wist ik niets meer.

Toen zag ik Jou. In je ogen zo’n liefde.
Je blik streelde door lagen kleren heen mijn huid.
Het vuur laaide op. De hitte liet mij geen keus:
ik wierp mijn kleren van mij af.

Plotseling begreep ik wiens hand mij al die tijd had willen raken.
Ik zag wie ik had afgeweerd. Ik probeerde Je tranen te drogen.

Nu raak Jij mij overal. Naakt sta ik voor Je en Jij voor mij.
Ik ben veilig in Jouw omarming. Wat ik voel is licht en ruimte,
ongekende vreugde en liefde. Een zee van liefde.

Kijk, zeg ik nu, dit ben ik.
Soms zie ik verwarring in de ogen van mensen, soms afkeuring.
Maar mijn schort draag ik niet meer.
Ik schaam mij nergens voor.