Twintig jaar geleden deed ik bij deVoorde mijn retraite In het licht van nieuwe ruimte met de zeven smarten en vreugden van Maria. Ik had al enkele kloosters bezocht, maar mijn jaren bij deVoorde (ongeveer t/m 2010) gaven mij een eerste serieuze spirituele vorming. Hun programma's en dagorde werden gevoed door de mystiek van het Nabije Oosten (m.n. soefi maar ook joods en christelijk). Na mijn vertrek van deVoorde bleef ik zoeken en mijzelf ontwikkelen. De volgende etappe werd voornamelijk ingekleurd in het Dominicanenklooster Huissen, waar ik in 2014 gedoopt ben. Maar mijn spirituele honger bleef. De Geestelijke Oefeningen stonden al langer op mijn verlanglijstje en in 2018 reisde ik voor de eerste keer naar Drongen bij Gent (BE) voor een achtdaagse retraite. Een nieuwe periode van serieuze vorming in de ignatiaanse spiritualiteit volgde met als hoogtepunt de volledige Oefeningen van 30 dagen in stilte.
Mijn spirituele zoektocht heeft mij allerlei richtingen op gevoerd. Bij tijd en wijle vond en vind ik dat verwarrend, omdat een duidelijke richting en een vastomlijnd kader een gevoel van zekerheid bieden: hè, hè, eindelijk heb ik het gevonden. Mijn nieuwsgierigheid en mijn gevoel dat ik toch niet juist gekozen had, stuurden mij daarna echter toch weer op pad. Kijkend naar deze ervaringen schreef ik in 2024 een post, waarin ik mijn geloofsweg vergeleek met het kronkelpad van een mier. In mei jl. heb ik dit beeld verruimd naar het beeld van een kronkelige rivier in de bedding van de ignatiaanse spiritualiteit. Het is een mooi beeld en een juist beeld. Maar het is ook een beperkt beeld omdat de nadruk ligt op mijn religieuze ontwikkeling. Daarmee blijft deVoorde teveel buiten beeld, terwijl die periode wel heel bepalend is geweest voor mijn vorming als mens.
Continuïteit
In januari startte ik een jaartraject dat voortkwam uit de Heilige Nachten, de periode tussen kerstmis 2025 en Driekoningen of Epifanie op 6 januari 2026. Mijn persoonlijke thema is dit jaar biddend leren leven. Het gaat over de kern van een thuismonnik: iemand die vanuit een biddende levenshouding zijn leven leidt in de maatschappij. De voedingsbron van dit jaartraject is niet zo direct benoemd, maar het is de spiritualiteit van deVoorde: zorgvuldig, persoonlijk, onderzoekend en lerend in verbondenheid met het hogere, zonder dat hierop het woord "God" wordt geplakt. Zo is deVoorde (failliet gegaan in 2014) weer terug in mijn leven. Tot mijn grote verrassing zie ik veel overeenkomsten tussen de spiritualiteit van deVoorde en van Ignatius van Loyola. Er zit wel degelijk continuïteit en samenhang in mijn spirituele ontwikkeling.
Er zijn veel overeenkomsten aan te wijzen waarvan ik er enkele wil benoemen. Beide vormen van spiritualiteit zijn nadrukkelijk gericht op groei, op bevrijding en menswording, op meer leven. Het zijn eerder gereedschapskisten met hun eigen vormen en oefeningen dan een leer. Ze zijn gericht op een persoonlijke relatie met de Ander (hoe je die ook noemt) en de medemens en van daaruit gericht op de maatschappij. Beide kennen veel waarde toe aan erkenning van diepgaande gevoelens, aanvaarding van wat er is en van daaruit groeien. Blijf leren, blijf groeien, word bewuster van je uniciteit en de waardigheid van ieder mens. Het verschil vind ik vooral in de focus van de ignatiaanse spiritualiteit op Jezus, terwijl in de spiritualiteit van deVoorde (Pulsar) de liefde (al of niet met hoofdletter) centraal staat. "Waarheen mijn weg ook leiden zal, mij geleidt de hand van liefde." (Marcel Derkse) Maar is in het christendom niet juist Jezus de bron van liefde in onze wereld?
