Deze weblog is het verhaal van mijn weg door het christelijke, katholieke geloof. Een verhaal waarbij ik altijd zoek naar een passend beeld bij iedere blog om de sfeer of inhoud te ondersteunen of te ironiseren. Maar ook de kern of rode draad van het volledige verhaal verdient een beeld dat op eigen wijze bijdraagt aan begrip van mijn weg. Onlangs nog koos ik het beeld van de branding voor mijn ervaringen onderweg. Voortkomend uit het besef dat mijn geloofsontwikkeling verloopt als de branding die op de kust slaat. Zij verloopt zelden kabbelend, soms valt zij droog, maar meestal gaan mijn ontwikkelingen in golven.

Ruim anderhalf jaar geleden viel iets anders mij op: ik zag hoe kronkelig mijn weg verloopt. Dat bleek toen ik terugkeek op alle vormen van spiritualiteit die mijn geloof bevrucht hebben. Ik heb mij aangetrokken gevoeld tot verschillende bewegingen van leken. Bij de lekendominicanen en de cisterciënzer leken was ik novice maar ben ik ook weer vertrokken. Ik heb veel gelezen over de benedictijnse spiritualiteit en hun abdijen bezocht, en heb ook overwogen om oblaat te worden. De kronkelige weg van een mier die ik bij de Oude Abdij in Drongen (BE) een tijd heb gevolgd, is een mooi beeld voor mijn zoektocht. Unsplash reikte mij een prachtige foto van een nijver mier aan.

bedding

Mijn wijze reisgenote op weg naar biddend leven, zuster benedictines, gaf mij onlangs een reactie op al mijn zoeken naar de best passende lekengemeenschap. "Je zoeken naar God ... het jou laten vinden door God ... het klinkt als een prachtige ondertoon van jouw leven." Zij sloeg de spijker op de kop. Mijn weg past niet echt binnen het kader van een van de lekengemeenschappen van kloosterordes. Ik pas niet in één specifieke mal. De spiritualiteiten van de verschillende kloosterordes bieden mij ieder op hun eigen wijze steun op mijn weg van zoeken en gevonden worden. Het gaat er niet om voor een specifieke lekenbeweging te kiezen, maar om in mijn eigen unieke weg te gaan stáán om zo thuis te komen bij God. Niet een lekenbeweging is mijn leidsman maar Jezus, de Goede Herder die mij komt zoeken als ik weer eens afdwaal omdat ik ergens mooi groen gras zie.

En zo komen de beelden van de branding en de weg van de mier samen in het beeld van een kronkelige rivier: de "prachtige ondertoon" of onderstroom van mijn leven. Een rivier die stroomt in de bedding van de ignatiaanse spiritualiteit. Die biedt geen mal waarnaar ik mij moet voegen om mij open te stellen voor God, maar zij helpt mij om God te vinden in de hoogst individuele ervaringen van mijn leven. Je kunt wel zeggen dat ignatiaanse spiritualiteit een vorm van biddend leven is. Dat is de bedding van de kronkelige rivier van mijn geloof, die echter wel om onderhoud vraagt. Daarvoor volg ik retraites met de Geestelijke Oefeningen, bid ik regelmatig en lees ik (ignatiaanse) boeken. Maar ik mis wel ignatiaanse aanwezigheid in Noord-Nederland. Binnen die bedding stroomt de rivier van mijn geloof verder, waarbij ik af en toe stil houd bij een karmeliet op de oever, een trappist of een benedictijn. Die wellicht vlak daarvoor ook op die oever is aangespoeld...