Abdijen zijn vaste pijlers onder mijn geestelijke weg, al ruim 30 jaar. Ik maakte er voor het eerst kennis met levend christelijk geloof in 1994. Monniken en monialen (zusters) kiezen radicaal voor een leven in dienst van God, dat haaks staat op onze huidige jachtige maatschappij waar Economie de god is die wij vereren. Niet dat zij de economie buiten de poort kunnen houden, ook broeders en zusters moeten eten. Maar God loven en dienen staat centraal in alles wat zij doen. Ook in het werk dat zij verrichten.

Vooral abdijen in de traditie van benedictijnen en cisterciënzers (trappisten) voeden mijn ziel. Zij zijn bieden mij rust en regelmaat, gastvrijheid en een religieuze omgeving waar mijn ziel blij van wordt. En stilte, bij de cisterciënzers nog meer nog dan bij de benedictijnen. De dagelijkse vieringen in de kapel, vele malen per dag, versterken mijn geloof. En in hun gastenverblijven tref ik anderen en ontstaan gesprekken die voorbij de obligate vragen naar woonplaats en werk gaan. Persoonlijke gesprekken met mensen die ik voordien nog nooit had gezien.