Ignatius van Loyola was een Spaanse edelman uit de zestiende eeuw. Een zware oorlogsverwonding kluistert hem een jaar aan het ziekbed om te herstellen. Hier komt hij tot de ontdekking dat ervaringen van duurzame vreugde een teken zijn van een groeiende nabijheid bij God. Daarentegen zijn angst, leegte of dorheid een teken van toenemende verwijdering van God. Hij komt tot het inzicht dat een leven in navolging van Jezus meer een weg naar vreugde is dan een werelds leven. De jaren daarna oefent Ignatius zich in het onderscheiden tussen wat duurzame vreugde schenkt en wat kortstondig blij maakt.

Het duurt nog jaren totdat hij zijn basisintuïtie heeft verfijnd tot een methode om Gods roep te leren onderscheiden. Zijn methode legt hij vast in een boekje, de Geestelijke Oefeningen, een gebedsparcours van 30 volle dagen in stilte met het leven van Jezus. Deze Geestelijke Oefeningen vormen de basis van de spiritualiteit van de orde die Ignatius in 1539 met enkele metgezellen stichtte: de Sociëteit van Jezus of jezuïeten.