...en juist dan - dit is niet meer dan een beeld - voelt hij een hand op de schouder. Zo 'geschiedt' het, hoe de concrete en historische omstandigheden ook moeten worden ingevuld, altijd weer. In het gebaar van redding en behoedzaamheid door de 'Ik zal zijn die Ik zal zijn' weerklinkt het Woord en spreekt de Stem. In dat gebaar wordt de uitgekozene bekleed en toegerust. Hij verneemt de grond waartoe en waarom hij aan de chaos is ontrukt.

De Ene heeft vele malen zijn behoedzame hand op mijn schouder gelegd. Vaak was ik mij daarvan niet bewust, maar in de 20 jaar tussen mijn eerste kloosterbezoek en mijn doop in 2014 heeft Hij mij vele keren een zetje gegeven. Vaak in de vorm van een ervaring, een retraite of tijdens een kloosterbezoek. Zo herinner ik mij bijvoorbeeld een droom toen ik met De Wandelmaat in 2008 te gast was bij de trappistinnen van Abdij Onze Lieve Vrouw van Nazareth in Brecht (BE). Ik vertelde over mijn droom en kreeg de tip om De Louteringsberg te lezen, de autobiografie van de trappist Thomas Merton waarin hij zijn bekering beschijft.

nieuwe ruimte

Uit het moeras van de chaos omhoog geheven wordt de uitgekozen mens op zijn voeten geplaatst en hij ontvangt de missie om op weg te gaan. Enerzijds keert hij de chaos de rug toe, omdat hij naar het beeld en gelijkenis van God wordt toegerust. In de nieuwe ruimte waar hij moet leren ademhalen op het ritme van de Geest, is hij bevrijd van benauwenis en onderdrukking. (...)

De sterkste ervaring van de hand op mijn schouder (zelfs letterlijk...) was mijn Godservaring in 2006, mijn bekeringsmoment in Duitsland tijdens een retraite van deVoorde. De retraite had precies deze titel: In het licht van nieuwe ruimte. Sinds mijn eerste kloosterbezoek in 1994 en zeker sinds 2006 leer ik steeds meer ademhalen op het ritme van de Geest, hoe stuntelig dat af en toe ook gaat. Ik ben een bijwoner in onze seculiere, kapitalistische maatschappij geworden.

missie

Van de andere kant echter gaat hij de chaos tegemoet omdat hij hem onder ogen moet zien. (...) Hoewel uit louter genegenheid en lankmoedigheid uit de wirwar van de menselijke wanorde losgemaakt, is dat niet om niets geschied. Er hangt een prijskaart aan van ongehoord belang, namelijk met goddelijk welbehagen toegerust een wereld vol dolende en door conflicten gefrustreerde mensen binnengaan.

Telkens als ik vrees dat ik mijn geloof kwijt ben of dat het fundament onder mijn geloof niet stevig genoeg is, is er weer een behoedzame hand op mijn schouder. Zoals De waterdruppel van Ernst Marijnissen OP, die heel mijn zoektocht naar de spiritualiteit die het beste bij mij past, relativeert. Die al mijn gedoe en geworstel bij welke kloosterorde ik het beste pas plaatst in het grote verhaal van God met mensen. En dus ook van God met mij. En dat is een verademing. Maar hij maakt ook duidelijk dat echt christen zijn in onze tijd niet gratuit is. Dat is het natuurlijk nooit geweest. Hoe mijn missie in "een wereld vol dolende en door conflicten gefrustreerde mensen" eruit zal zien, is het vervolg van mijn geloofsweg.